مهدى مهريزى و على صدرايى خويى
226
ميراث حديث شيعه
بدان طاعت مأمور ؛ چنانچه در ديگر أحاديث بدين معنى ايمايى شده وشكر جوارح وأركان عبارت از اين حالات است . وببايد دانست كه صاحب اين أمور خطيره را چند حال ، شاهد حصول كمال اين أحوال گردد : أول اظهار شكر بر مكاره ونعمات وسرور به وقوع مصيبات ونكبات ، هم چنانچه « 1 » بر حصول محبوبات ومطلوبات . وبيان اين معنى كرده است آن كه گفته : « 2 » نظم به هر حال مر « 3 » بنده را شكر به * كه بسيار بد باشد از بد بتر دوم استيلاى خجالت وحيا بر سر وى از ملاحظهء تتابع نعمتها بىسابقهء خدمتي واستحقاق رعايتى . سيوم « 4 » رعايت حسن تواضع « 5 » واظهار تذلّل در حضرت منعم . چهارم رعايت آداب شكر در باب وسايط حصول نعمت چنانكه در نفس نعمت . پنجم محافظت حسن أدب به استعمال نعم در رضاى منعم . ششم احتراز از « 6 » آفات اعتراض به سبب تأخير وصول نعمت . هفتم استعظام « 7 » قليل حقير به رؤيت عنايت جبّار كبير . هشتم حسن قبول نعم به شهود مراد منعم از افاضهء نعمت . نهم غلبهء خوف بر باطن وى از وقوع كفران نعمت حضرت منّان به خطا وغير آن . دهم حصول فرح « 8 » به وصول نعم يا به واسطهء نفع كه بدان به عبادات « 9 » قيام
--> ( 1 ) . ف : هم چنانكه . ( 2 ) . ف : + / است . ( 3 ) . ف : هر . ( 4 ) . ف : سيم . ( 5 ) . ف : توابع . ( 6 ) . ف : - از . ( 7 ) . م ، ف : استعطام . ( 8 ) . ف : قرح . ( 9 ) . ف : عبارات .